துரந்தர்: தி ரிவெஞ்ச் – நிஜமும் நிழலும் கலந்த ஸ்பை உலகம்
இந்திய திரையுலகில் ஸ்பை த்ரில்லர் என்ற வகை எப்போதும் ஒரு தனித்துவமான ஈர்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. அதிலும் நிஜ சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் படங்கள் என்றாலே பார்வையாளர்களின் எதிர்பார்ப்பு இன்னும் அதிகமாகிவிடும். அந்த வரிசையில் வெளிவந்துள்ள Dhurandhar: The Revenge, ஒரு சாதாரண ஆக்ஷன் படமா, அல்லது ஒரு அரசியல் கருத்துக்களை திணிக்கும் பிரச்சார கருவியா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இந்தப் படம் வெறும் கதை சொல்லும் முயற்சியாக இல்லாமல், ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு அதை காட்சிகளின் வழியாக வலியுறுத்துகிறது. அதனால் தான் இது ஒரு திரைப்பட அனுபவமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டுமா, அல்லது அதற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு அரசியல் உரையாடலாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமா என்ற குழப்பம் பலருக்கும் தோன்றுகிறது.
கதையின் உட்புறம்: உளவாளியின் இரட்டை வாழ்க்கை
படத்தின் மையக் கதாபாத்திரமாக வரும் ஜெஸ்கிரத் சிங் ராங்கி, ஹம்சா அலி மஸாரி என்ற பெயரில் பாகிஸ்தானுக்குள் நுழையும் இந்திய உளவாளி. இந்தக் கதாபாத்திரத்தை Ranveer Singh மிகவும் தீவிரமாக உயிர்ப்பித்து காட்டுகிறார். அவரது பயணம் வெறும் உளவு நடவடிக்கையாக மட்டும் இல்லாமல், அடையாளத்தை இழந்த மனிதனின் உள் போராட்டமாகவும் காட்டப்படுகிறது.
அவரை இந்த ஆபத்தான பாதைக்கு அனுப்பும் அதிகாரியாக ர.மாதவன் நடித்துள்ள அஜய் சன்யால் கறாரான, கணக்கிட்ட முடிவுகளை எடுக்கும் ஒருவராக வருகிறார். இவர்களுக்கிடையிலான உறவு, கட்டளையும் நம்பிக்கையும் கலந்த ஒன்றாக உள்ளது.
படத்தின் முதல் பகுதியிலேயே தொடங்கிய கதையை இந்த இரண்டாம் பகுதி மேலும் விரிவாக்குகிறது. ஹம்சா எப்படி உருவாக்கப்பட்டார், அவர் எவ்வாறு எதிரியின் உலகில் புகுந்து அதையே சிதைக்கிறார் என்பதுதான் இந்தப் படத்தின் மையம். ஆனால் இந்த மையக் கதைக்கு சுற்றிலும் பல துணைக் கதைகள் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதால், படம் சில நேரங்களில் திசை மாறுவது போல உணரப்படுகிறது.
நீளம்: அனுபவமா அல்லது சோதனையா?
சுமார் 3.5 முதல் 4 மணிநேரத்திற்கு நெருக்கமான ஓட்டநேரம் கொண்ட இந்தப் படம், அதன் மிகப்பெரிய பலவீனமாகவும் பலமாகவும் இருக்கிறது. ஒரு பக்கம் பார்க்கும்போது, கதை விரிவாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. கதாபாத்திரங்களுக்கு பின்னணி கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. நிகழ்வுகள் அவசரமாக முடிவடையாமல், மெதுவாக வளர்க்கப்படுகின்றன.
ஆனால் மற்றொரு பக்கம், இந்த நீளம் எல்லா காட்சிகளுக்கும் அவசியமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. சில காட்சிகள் கதை முன்னேற்றத்திற்கு பெரிதாக உதவாமல் இருந்தாலும், அவை நீளத்தை கூட்டும் நோக்கத்துடன் சேர்க்கப்பட்டுள்ளதுபோல் தோன்றுகிறது. இது ஒரு நாவல் போல அனுபவிக்கப்பட வேண்டிய படம். ஆனால் திரையரங்கில் அமர்ந்திருக்கும் பார்வையாளருக்கு இது ஒரு பொறுமை சோதனையாக மாறும் தருணங்களும் இருக்கின்றன.
நடிப்பு: படத்தை தாங்கும் தோள்கள்
இந்தப் படத்தில் மிகப் பெரிய பலம் என்றால் அது நடிப்புதான். Ranveer Singh தனது கதாபாத்திரத்தில் முழுமையாக மூழ்கியிருக்கிறார். ஆக்ஷன் காட்சிகளில் மட்டுமல்லாமல், மன உளைச்சல், தனிமை, நம்பிக்கை இழப்பு போன்ற உணர்வுகளையும் மிகவும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார். ர.மாதவன் தனது கட்டுப்பாட்டான நடிப்பால் படத்திற்கு ஒரு நிலைத்தன்மையை வழங்குகிறார். அவர் பேசும் ஒவ்வொரு வசனமும் ஒரு அதிகாரத்தின் சுமையை உணர்த்துகிறது. சஞ்சய் டட், அர்ஜுன் ரம்பல் போன்றவர்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த இடத்தில் சரியாக செயல்பட்டாலும், அவர்களின் கதாபாத்திரங்களுக்கு போதுமான ஆழம் இல்லை என்று சொல்ல வேண்டிய நிலை உள்ளது.
இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்
இந்தப் படத்தை இயக்கியுள்ள ஆதித்யா தார் , ஒரு விறுவிறுப்பான கமர்ஷியல் படத்தை உருவாக்குவதில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். காட்சிகள் மிகவும் பளிச்செனவும், தொழில்நுட்ப ரீதியாக உயர்ந்த தரத்திலும் இருக்கின்றன. ஒளிப்பதிவு, பின்னணி இசை, எடிட்டிங் ஆகியவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய அளவிலான திரைப்பட அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன. குறிப்பாக ஆக்ஷன் காட்சிகள் மிகவும் நம்பகமாகவும், காட்சிப்பூர்வமாகவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
கதைக்குள் அரசியல்: இயல்பான வெளிப்பாடா அல்லது திட்டமிட்ட வடிவமையா?
இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய விவாதப் புள்ளி இதுதான். படம் முழுவதும் இந்தியா-பாகிஸ்தான் மோதலை மையமாகக் கொண்டு நகர்கிறது. ஆனால் அது ஒரு சமநிலையான பார்வையை கொடுக்கிறதா என்றால், பலரின் பதில் ‘இல்லை’ என்பதாக இருக்கிறது.
படத்தில் சில காட்சிகள் நேரடியாக தற்போதைய அரசியல் சூழலை நினைவுபடுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
குறிப்பாக அரசியல் தலைவர்களின் முடிவுகள், நடவடிக்கைகள் போன்றவை ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் மட்டுமே காட்டப்படுகின்றன.
இதனால், இந்தப் படம் ஒரு சினிமாவைத் தாண்டி, ஒரு பிரச்சார கருவியாக மாறுகிறது என்ற விமர்சனங்கள் எழுகின்றன. மேலும், சில காட்சிகளில் மத சார்ந்த எதிர்மறை சித்தரிப்புகள் இருப்பது, படம் ஒரு ஆபத்தான கருத்தை பரப்புகிறது என்ற உணர்வையும் தருகிறது.
வன்முறை மற்றும் அதன் தாக்கம்
இந்தப் படம் முழுவதும் வன்முறையால் நிரம்பியுள்ளது. அது வெறும் காட்சிப் பொருளாக இல்லாமல், கதையின் முக்கிய கருவியாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. பல்வேறு கொலைகள், தாக்குதல்கள், பழிவாங்கல்கள் ஆகியவை தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன.
இது ஒரு அளவுக்கு சுவாரஸ்யத்தை ஏற்படுத்தினாலும், அதே நேரத்தில் அது பார்வையாளரை சோர்வடையச் செய்கிறது. சில நேரங்களில் இந்த வன்முறை தேவைக்கு அதிகமாக இருப்பதாகவும் தோன்றுகிறது.
நிஜம் vs கற்பனை
இந்தப் படம் தன்னை நிஜ சம்பவங்களின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. ஆனால் எது உண்மை, எது கற்பனை என்ற எல்லை மிகவும் மங்கலாக உள்ளது. இது ஒரு திட்டமிட்ட குழப்பமாக இருக்கலாம். பார்வையாளர்கள் திரையரங்கில் இருந்து வெளியேறும்போது, அவர்கள் பார்த்த விஷயங்களில் எவ்வளவு உண்மை இருக்கிறது என்று யோசிக்கத் தொடங்குவார்கள். இந்த குழப்பமே இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாகவும், அதே சமயம் ஆபத்தாகவும் இருக்கிறது.
Dhurandhar: The Revenge ஒரு சாதாரண ஆக்ஷன் படம் அல்ல. இது ஒரு அனுபவம். அது சுவாரஸ்யமாகவும், தொழில்நுட்ப ரீதியாக பிரமாண்டமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில் அது ஒரு கருத்தை திணிக்க முயலும் ஒரு கருவியாகவும் செயல்படுகிறது.
ஆக்ஷன் மற்றும் ஸ்பை த்ரில்லர் ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு விருந்து. ஆனால் ஒரு சமநிலையான, ஆழமான கதை எதிர்பார்க்கும் பார்வையாளர்களுக்கு இது முழுமையான திருப்தியை அளிக்காமல் போகலாம்.
மொத்தத்தில், இந்தப் படம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் அதன் பின்னால் இருக்கும் கருத்துகளையும், அது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் கவனத்தில் கொண்டு பார்க்க வேண்டியது அவசியம்.
